Na een week met vorst en regen had ik op vrijdag een sessie geplant met een vismaat.

Nadat moeders mij wakker had gemaakt heb ik snel mijn spullen gepakt, en natuurljk zo snel mogelijk na het water toe. Eenmaal aangekomen zag de stek er weer heerlijk uit, snel de spullen opgezet en wachten op de verlossende piep. het weerbericht leek de dag ervoor heel goed te zijn geen regen een klein windje en af en toe zon, maar dat bleek natuurlijk weer heel anders uit te pakken. We hebben vanalles over ons kop gekregen van hagel tot regen niks leek te gek voor deze sessie.

Voor deze sessie had ik een ( geheim ) wapen in de vorm van maden. met dit koude weer leek het mij een goede zet om der maden weer een kans te geven. De rigs werden op de stekken gedropt en het wachten begon. Na veel gepraat over koetjes en kalfjes was het weer eens tijd voor een lekkere bak koffie.

Na een lange tijd wachten vol met regen en geen actie hadden we besloten om te gaan verkassen naar het diepere deel van het water in de hoop daar nog een visje te kunnen strikken. Eenmaal weer alles opgezet te hebben kwam er een verrasing in de vorm van m'n vriendin die ons kwam verwennen met wat lekkers. Zoals zovaak kwam er weer de vraag waarom krijg je nou geen beet als ik er bij ben. Na deze vraag slim beantwoord te hebben ging ze maar weer na huis toe.

Het liep alweer tegen drieën aan en we hadden nog geen teken van lezen gezien, we hadden besloten om het nog een uurtje vol te houden en daarna op huis aan te gaan. Om de tijd te doden zijn we even een paar andere stekjes gaan bekijken en toen kwam er die verlossende piep, maar niks bleek minder waar te zijn het was natuurlijk weer een eend die in ons aas een heerlijk maaltje zag.

Hierna hadden we het gezien voor vandaag en hebben we opgeruimt.

Tight Lines,

Paul